Widziałam niedawno ten film i muszę powiedzieć, że było, jak zwykle bywa, gdy najpierw naczytam się krytycznych recenzji a potem zobaczę film. Film był całkiem niezły, podobała mi się najbardziej pierwsza część, bo sam ten długi pościg pod koniec był bardzo nudny. Generalnie, nie jest to jakieś dzieło wielkie ale po prostu dobre kino akcji w bardzo mało ogranym jeszcze, albo wcale nie ogranym środowisku, terenie.
Poruszająca była scena z byłą wredną teściową żegnającą głównego bohatera idącego na śmierć - element realizmu, element bardziej realnej psychologii postaci, coś co w kinie akcji, w kinie przygodowym raczej rzadkie. Podobała mi się jeszcze ta legenda o zwierzętach rozmawiających o człowieku. Zwłaszcza to bardzo na czasie stwierdzenie, że człowiek stał się tak zachłanny i ciągle chce więcej od świata, że kiedyś świat nie będzie miał już co dać. Ale po jakiejś połowie film zaczyna się dłużyć, imo zapewne przez to, że mamy tu praktycznie tylko jeden, głowny wątek, że fabuła jest tak jednopasmowa jednostajna. Nie powiedziałabym, że ten film to tylko wyrzynka - to klimatyczna i realistyczna wyrzynka - doskonała jednorazówka na odstresowujący wieczór przed tiwi. Choć spodziewałam się czegoś raczej w typie przepełnionego filozofią i polityką, epickiego, wielowątkowego fresku o konkwiście a to taka klimatyczna jednopasmówka była. Spodziewałam się Władcy dostałam 13 wojownika
poz
tal

Przeczytałem całość rozważań Helge Fauskangera - i rzeczywiście. Kręcenie Westernessse wydaje się najrozsądniejszym z rozwiązań, zwłaszcza jeżeli bierzemy pod uwagę wysokobudżetowe produkcje typu hollywoodzkiego. Bo powiedzmy sobie szczerze - mimo całego sarkania na film Jacksona, ileż to zdolnych, inteligentnych ludzi zainspirował do wejścia w tolkienowski świat? Fauskanger słusznie zauważa, że kręcenie komercyjnego obrazu wymaga pewnych kompromisów, ale i sytuacja jest inna. Akallabeth to jednak nie Władca Pierścieni, scenarzysta musi opowieść Tolkiena rozwinąć, a nie pastwić się nad nią z nożyczkami.

Co do zarzutów - zawsze można się niepokoić, czy kino rozrywkowe udźwignie taki ciężar tematyczny, jak historia Upadku Númenoru, czy Westernesse nie zamieni się w serię scen efektownej, ale nic głębszego niewyrażającej destrukcji (takie Pearl Harbour na Ardzie). Zaproponowany przez Fauskangera scenariusz zaczyna się od długiego prologu, w którym zreferowane są prawie całe dzieje Śródziemia przed powstaniem Númenoru - tego niestety nie da się ocalić, masowy widz zgubi wątek... nie opowie się nikomu Silmarillionu w dziesięć minut. Okaleczenie prologu okalecza jednocześnie całą wizję Fauskangera na film... choć z drugiej strony, gdyby zrobić prolog tym razem z "ludzkiej" perspektywy, bez synów Feanora, z rodem Edainów jako bohaterem zbiorowym... Tak czy owak Isildur to znakomity pomysł na narratora.

Oczywiście, że chętnie obejrzałbym Westernesse. Podzielam też argumenty, wedle których Dzieci Hurina to historia nie tyle niefilmowa, co nieodnosząca się jakoś szczególnie do WP. A historia Berena i Luthien jest zbyt "mityczna" - trudno wiarygodnie przedstawić na ekranie gadającego psa.

Nie wiadomo jednak, jak wielu hollywoodzkich bonzów podziela zdanie H.F. i moje ...

Twórca „Step up” przedstawia widowiskową opowieść o tym, że można wytańczyć swoje marzenia. Pełna dynamicznych popisów tanecznych znanych wielbicielom filmu „W rytmie hip-hopu” i programu „You Can Dance – Po prostu tańcz!” W scenerii słynnych klubów Chicago rozgrywa się opowieść o młodym pokoleniu utalentowanych ludzi, dla których taniec jest treścią życia. Ludzi takich jak Lauryn Kirk.

Lauryn opuszcza rodzinne miasteczko i wyrusza na podbój Chicago uzbrojona jedynie w surowy, nieoszlifowany talent taneczny i marzenia o wielkiej sławie, której początkiem miałaby być nauka w prestiżowej szkole tańca. Niestety, konfrontacja własnych umiejętności z tym, jak oceniają je profesjonaliści jest dla niej wielkim rozczarowaniem. Pierwsza porażka nie załamuje jednak Lauryn. Młoda i piękna dziewczyna podejmuje pracę i wchodzi w nieoczekiwane zmysłowy i ekscytujący nowy świat – świat klubów tanecznych…

W Marzeniu od 8 do 15 stycznia 2009.

produkcja: USA
gatunek: Dramat
data premiery: 2008-12-19 (Polska) , 2008-08-08 (Świat)
reżyseria Darren Grant
scenariusz Duane Adler , Nicole Avril
zdjęcia David Claessen
muzyka Paul Haslinger
czas trwania: 90 min.
od lat: 15
dyst.: Kino Świat
aktorzy
Mary Elizabeth Winstead Lauryn
Tessa Thompson Dana
Riley Smith Russ
John Reardon Joel
Julissa Bermudez Carmen
Ashley Roberts Brooke
Karen LeBlanc Brenda
Matt Kippen Wayne
Erik Fjeldsted Marty, mechanik
Aaron Merke Clay, mechanik

Małe spojlery będą, ale istotnych dla fabuły spraw opisywać nie będę.

Wczoraj obejrzałem 'Bridge to Terabithia'. Właściwie trafiłem na film przypadkiem. Zobaczyłem reklamę i wydało się, że fantasy. No, to jak fantasy, to trzeba obejrzeć. A to film fantasy nie jest i te zdziebko fantastycznych postaci, które chwilami się pojawiają w żadnym razie go do tej kategorii nie klasyfikują.

Film jest o dzieciach. Tych wyjątkowych, które patrzą nie tylko oczyma, ale i sercem, nie ograniczając się do tego, co ich nauczono. I nie jest to druga Narnia, która istnieje jako odrębny byt, ale świat, który 'przebłyskuje' do naszego, kiedy się w niego uwierzy. Piękna rzecz. Nie rozumiem, dlaczego twórcy wszem i wobec lubują się w uśmiercaniu ważnych postaci, ale po wypadku jednej z nich, do końca filmu łzy spływały mi z oczu rzeczką.

Technicznie mamy tu również wysoki poziom. Co prawda efektów specjalnych tu jak na lekarstwo, ale jak już się pojawiają... Troll (bo to chyba był troll, co?) ze swoim 'hej' pobił wszystko. Muzyka w większej części jest z tych, których nie słychać, a które ładnie dopełniają to, co się dzieje na ekranie (plus, chyba ze dwie, piosenki).

Ogólnie film polecam. Spodobał mi się, bo byłem (choć właściwie jestem, bo nigdy z tego nie wyrosłem) taki jak jedna z głównych postaci. To takie familijne kino, jednak z czymś jeszcze większym niż przyjaźń i przygoda, często będąca głównym motywem w podobnych dziełach dużego ekranu. Smakowity kąsek, który - co uwielbiam - przypomina o ważnych (przynajmniej dla mnie) wartościach.

Co do cen dekodera n to na wstępie trzeba napisać, że platforma oferuje dwa rodzaje tego typu urządzeń. Jeden zwykly, a drugi wyposażony w dysk twardy o pojemności 250GB. AKTYWACJA pierwszego to 99zł, zaś drugiego 449 PLN.

Może powiedzmy coś o ofercie tajemniczej n

Platforma oferuje każdego klientowi jeden pakiet programowy za darmo -jest to 'Informacja i rozrywka' gdzie znajdziemy m.in. TVP1, TVP2, TVP3, TV Polonia, TVN - TVN, TVN 24, TVN 7. Aby podpisac umowę (15 lub 24 miesiące) trzeba wybrac kolejne dwa pakiety:

10 zł miesięcznie

“style moda muzyka” (TVN Style, Travel&Living, MTV Polska i MTV2, VIVA, VH1, 4Fun TV, TVP Rozrywka, Fashion TV, TVN Gra)

“dzieci” (Baby TV, Cartoon Network, Jetix, Jetix play, Boomerang, kolejne wkrótce)

“cinemax” (cinemax, cinemax2)

16 zł miesięcznie
“sport i motoryzacja” (nsport, TVP Sport, Eurosport, Eurosport2, TVN Turbo)

“kultura nauka świat” (Discovery: HD, Historia, Science, Civilisation, TVN Lingua, TVP Kultura)

“hity filmowe” (comedy Central, Wojna i Pokój, AXN: SF, Crime, TVP Film, TCM, Kino Polska plus nowy kanał filmowy w HD)

Jak widać ofera dużo uboższa od C+, przede wszystkim jeżeli chodzi o sport. n sport z prawami praktycznie tylko do LM - choć wizja równoległych transmisji kilku spotkań jest calkiem zachęcająca... Rozgrywki te jednak do zakończenia fazy grupowej będą pokazywane tylko w kanale TVN Turbo. Tyle nsport, co do TVP Sport to chyba dla każdego wielka niewiadoma, po której jednak chyba nikt nie spodziewa się wiele...

Ciekawie prezentuje się oferta Comedy Central, pozatym blado to wygląda

produkcja: Francja , Hiszpania
gatunek: Komedia
data premiery: 2004-09-24 (Polska) , 2003-10-14 (Świat)
reżyseria Patrick Alessandrin
scenariusz Patrick Alessandrin, Laurent Chouchan
zdjęcia Javier Aguirresarobe
muzyka LoĂŻc Dury,
od lat: 12
czas trwania: 90
dyst.: Kino Świat

W wypadku drogowym znany przedsiębiorca Vincent Porel potrąca śmiertelnie architekta-nieudacznika Simona Variota. Simon umiera, widząc twarz pochylającego się nad nim Vincenta. W tym samym momencie żona Vincenta rodzi w szpitalu ich syna. Dusza umierającego Simona znajduje dla siebie miejsce w rodzącym się nowym życiu. Noworodek z duszą Simona przychodzi na świat i widzi pochyloną nad sobą tę sama twarz Vincenta, ale teraz jest to już jego tatuś! Od tej pory ojcowskie uczucie Vincenta będzie musiało zmagać się z pragnieniem zemsty Simona. Ten zaś postanowił być bardzo trudnym dzieckiem...

"Jisatsu manyuaru" bardzo pozytywnie mnie rozczarował. Spodziewałem się kalki "Suicide Club" - skądinąd jednego z moich naj w azjatyckim kinie grozy - tymczasem dostałem atypowe asian ghost story. Atypowe bo w zasadzie korzystając nieco z Nakaty, wyraźnie wyłamuje się z konwencji rezygnując z jump-scaries, wyraźnie zarysowanego drugiego finału... a pomimo iż o duchach jest mowa znacznie wcześniej, to szukając logicznego wyjaśnienia... widz marginalizuje tą ewentualność, po to żeby po ok 75 minutach przeżyć mały zaskok.

Fabuła: młody operator kamery wraz z bliską mu komentatorką chcą rozwikłać zagadkę fali samobójstw. W sprawę wmieszane mogą być duchy samobójców, które plączą sie po tym świecie i opętując kolejne osoby, tylko kręcą tym błędnym kołem... popychając je do samobójstw. Młodzi ludzie, w szczególności gł bohater coraz bardziej popadają w depresję, coraz większą... w końcu wychodzi o co tutaj tak naprawdę w ich historii chodzi..

Film w zasadzie żadnym majstersztykiem nie jest, reżyser nie szarżuje na krwiste efekty pozwalając sobie dopiero po godzince i jak na kino nie-ekstremalne w zupełności to wystarczy. Z pewnością dołuje i ma sporo z dramatu, a gdy uświadomimy sobie że samobójstwa młodzieży to problem współczesności, seans naprawdę dobija. Poza tym jest mrocznie, a oszczędny soundtrack acz sugestywny sprawdza się znakomicie. Lubię - umownie rzecz jasna - tą tematykę, to też pomimo iż gorzej niż w wypadku "Suicide Circle" i "Norkio's Dinner Table" Siono, to i tak cieszę się, ze zaliczyłem ten mroczny i depresyjny spektakl. Powiem więcej, czuję chęć głębszego wtargnięcia w świat bezsensu jaki wykreował Fukutani. Seans z "Suicide Manual 2" jest zatem tylko kwestią czasu, a nie mniej smakowicie zapowiada się "Last Supper" za który nie mogłem się zabrać, a przeleżał u mnie już parę miesięcy, teraz sie to zapewne zmieni. Dołujący i niegłupi "Jisatsu manyuaru" rekomenduję cierpliwym widzom.

Jay Bae swoją przygodę z muzyką rozpoczął bardzo wcześnie, w wieku 10 lat zaczął interesować się szeroko pojętą muzyką elektroniczną, jednak to był dopiero początek. Przez wiele lat tak naprawdę szukał swojego stylu przebierając w najróżniejszych gatunkach. Swoje umiejętności DJ'skie zaczął zdobywać w 2001 roku, posługując się komputerem i różnego typu programami. Jednak nie dawało mu to pełnej satysfakcji, czuł pewien niedosyt. Dzięki uprzejmości znajomych DJ'i rozpoczął naukę na profesjonalnym sprzęcie DJ'skim, co zaowocowało występem w wielu klubach wielkopolski i nie tylko. Dzięki współpracy z DJ'em Krisem, był częstym gościem w klubie Ekwador, gdzie doskonalił swoje umiejętności, poznawał dogłębnie świat DJ'ski i poszerzał swoje horyzonty muzyczne. Jego kariera tak naprawdę dopiero się rozpoczyna, a to dzięki członkostwu w doborowej grupie DJ'ów MDT-Agency.
Jego zamiłowanie do trance'u powoduje, że utwory zmixowane w całość tworzą porywające do zabawy sety DJ'skie. Dzięki temu zyskał sobie wielu wiernych fanów, których nigdy nie brakuje jego występach. Aktualnie jest jednym z nielicznych polskich DJ'ów, korzystająch z najnowocześniejszego rozwiązania technicznego jakim jest Final Scratch 2.0 firmy Stanton. Z urządzenia tego korzystają takie sławy światowej sceny DJ'skiej, jak Paul Van Dyk czy Carl Cox. Swoje sety DJ'skie miał już okazje prezentować między innymi w klubach: Extasy (Rogoźno), Stare Kino (Chodzież), Wox (Mierzyn), Forteca (Poznań), Gotham (Kościan), Ekwador (Manieczki), Rotterdam (Grodzisk Wlkp.), Klub Studio (Zielona Góra), Klub Skippens (Opole), 7th Heaven (Toruń), 7th Heaven (Poznań), Klub Sabat (Ryn), Klub Nemo (Piła), Klub Atom (Łomża), Klub Spik (Koronowo), Klub Orion (Mielno), Klub Airport (Czersk), Klub Manhattan (Bełchatów), Galaxy (Sopot), Kazamaty (Kołobrzeg) oraz wiele innych.
Jego największym sukcesem były występy na wielkiich eventach, takich jak enTrance 2004 (Bydgoszcz - Hala Łuczniczka), Welcome To... Amnesia Ibiza 2005 (Poznań - Malta), Sunrise Festival 2005 (Kołobrzeg - Amfiteatr) czy Independance 2005 (Poznań - Hala Arena i Szczecin - Hala MTS). Podczas krótkiej, ale jakże barwnej kariery DJ'skiej miał przyjemność zagrać z następującymi gwiazdami: Judge Jules, Marco V, Marcel Woods, Markus Schulz, Johan Gielen, Kai Tracid, M.I.K.E., Chus Liberata, 4 Strings, Three Drives vs. DJ Ton T.B., Bas Van Veen, Signum, Rank 1, Brian Cross, Sam Sharp, DJ Jordan, John Van Dongen, Rene, Mark Norman, Randy Katana, DJ Shog, Peran Van Dijk, DJ S-Bass czy z wieloma innymi DJ'ami z całej Polski. Trudno jednoznacznie określić gatunek muzyczny jaki prezentuje w swoich setach, ale z całą pewnością wiodącym jest szeroko pojęty trance. Zawód DJ'a wymaga tego by być elastycznym i dopasowywać się do publiczności i to też czyni podczas swoich występów.

strona internetowa:

Mi ogólnie film sie podobał , jednak nie było to typowe kino akcji czy sf a raczej dramat z elementami since-fiction ( ktoś, kto szedł na film z nastawieniem na "rąbankę " srogo się zawiódł.
Niestety największym minusem tego filmu jest zakończenie , szczególnie teksty w stylu " to była jego legenda " i nie potrzebny motyw Boga, który kieruje przeznaczeniem bohaterów tak aby się spotkali i uratowali świat ;/

„Statyści” (2006)

PRZEKRÓJ
Nr 43 (3201)
26 października 2006 r.

Polaki trzymają się mocno.

..........

„Statyści”, czyli ciepłe kluchy słodko-kwaśne.

Najśmieszniejsze w tym filmie jest to, że Polacy uczą Chińczyków, jak się robi kino. Najsmutniejsze – że stosunek naszych twórców do obcych, zwłaszcza z krajów „egzotycznych”, znajduje się na poziomie wierszyka o Murzynku Bambo. Murzynki tym razem żółtą mają skórę i kręcą w Koninie kostiumowy gniot pod tytułem „Smutny wiatr w trzcinach”.

Najwidoczniej scenarzysta Jarosław Sokół przeoczył to, że Chińczycy wyprodukowali w ostatnich latach tak głośne produkcje, jak „Dom latających sztyletów”. Ale co tam! Niech się Chińczyki trzymają mocno, byle polska wieś spokojna. W filmie Kwiecińskiego grupka pociesznych skośnookich dziwaków pełni funkcję statystów, na tle których tym wyraźniej widać normalność naszych prowincjuszy. To wokół ich problemów rodzinno-uczuciowych kręci się fabuła. Bo choćbyś świat cały zjechał jak lekkoduch Romek (Bartosz Opania), to i tak „powrócisz tu, gdzie płonie słońcem wrzos i głóg”. Gdzie ukochana kobieta i nieślubne dziecko.

Na plus trzeba twórcom zapisać, że troszkę sobie podworowali z zaściankowej mentalności – spostrzegawczy widz odnajdzie w filmie nawet elementy nieśmiałej satyry antyklerykalnej. Sprawdzili się też aktorzy w drugoplanowych rolach: zasadnicza Anna Romantowska, lekko przymulony Krzysztof Kiersznowski i sympatyczna para – Łukasz Simlat oraz Małgorzata Buczkowska. Kuleje za to główny wątek miłosny rozgrywający się między Romkiem a tłumaczką Bożeną (Kinga Preis). I generalnie żal, że „Statyści” – zamiast wnikliwie obserwować zderzenie kultur i mentalności – próbują na siłę udowodnić wyższość ciepłych polskich kluch nad chińską zupką instant.

Bartosz Żurawiecki

Ocena: 4/6

Odpowiedzi stoją na bardzo wysokim poziomie. Fajnie.

Z pewnym opóźnieniem, ale jednak
FILM - listopad 2006 r.

Str. 42 – Po Gdyni. Felieton „Koniunktura na biedę.” (Po festiwalu w Gdyni opadły mi nie tylko ręce...)

Str. 66 - Filmy IV RP. Taśmy prawdy.
Minister Giertych zmienia zestaw lektur szkolnych, my więc postanowiliśmy zmienić kanon filmowy. Inspiracją stały się dla nas słowa Krzysztofa Kłopotowskiego, który wyznał, że książka Michela Houellebecqa „Cząstki elementarne” całkowicie przeorała jego świadomość. Zabiła w nim niecnego liberała i uświadomiła mu, dokąd zmierza świat, który wyrzekł się podstawowych wartości, takich jak praca i rodzina. Do otchłani piekielnej, rzecz jasna. Na szczęście, zupełnie nie tam zmierza IV RP, którą w pocie czoła, ale z uśmiechem na ustach budujemy na naszej polskiej ziemi. Korzystając z pretekstu jakim jest premiera ekranizacji „Cząstek elementarnych”, ułożyliśmy listę czterdziestu i czterech filmów, które powinny wami wstrząsnąć, zerwać wam łuski z oczu, ukazać prawdę i doprowadzić do moralnego oczyszczenia.

RECENZJE
Str. 70 – Śmierć człowieka pracy. Austria/Niemcy 2005
Pięć sekwencji (plus epilog) przedstawiających tych, którzy wykonują najgorszą robotę.
SMS – Nieludzka harówa pokazana w fascynujący sposób.
Str. 84 - Nieświadomi. Hiszpania/Niemcy/Włochy/Portugalia 2004
Kobieta spodziewająca się dziecka szuka zaginionego męża-psychiatry.
SMS – Komedia lustrująca początki nowoczesnej kultury.

Teksty sygnowane inicjałami BŻ
Po Gdyni. Festiwalowa druga liga.
Str. 46. - Poza konkursem. W Gdyni dobre filmy można było znaleźć również poza sekcjami konkursowymi. No, przynajmniej jeden.
- „Pod powierzchnią” - debiut reżyserski Marka Gajczaka w Panoramie Kina Polskiego.
Str. 50 – Nie ma przebacz! Dla Marka Stacharskiego gwałt nie jest przestępstwem, ale życiowym błędem.
- „Przebacz” debiut reżyserski Marka Stacharskiego.
Str. 54 – Matwiejczyki atakują! Polskie kino ma swoich stachanowców.
- filmy braci Piotra i Dominika Matwiejczyków

W recenzjach DVD słów kilka o filmach:
Str. 91 - Jasminum. Polska 2006
Str. 91 – Kupiec wenecki. Wielka Brytania 2004
Str. 92 - Transamerica. USA 2005
Str. 93 – W rytmie serca. Francja 2005
Str. 93 – Życie ukryte w słowach. Hiszpania 2005

Cytat: Myślisz, że Pana Reżysera bardziej obchodzi 100 000 tolkienistów czy 1000 000 nastolatków którzy nie odróżnią hobbita od krasnoluda?

Cytat: :szczerba: To dobre pytanie jest. Stawiałem je sobie w latach 1998-2001, tylko zamiast "Hobbita" podkładałem: "Władcy Pierścieni"

Cytat: Tylko ja się boję, że samo nazwisko Jacksona wywołuje wiele zbędnych podobieństw. Generalnie trudno jest nie rozpoznać cech charakterystycznych dla danego reżysera, kiedy obejrzy sie kilka jego filmów - jak zatem nie mieć nachalnych skojarzeń w momencie, kiedy jeden reżyser porusza się drugi raz w obrębie tego samego mikroświata? W tym momencie, obawiam się, zmiana obsady nic nie da.

Cytat: 1. W Hobbicie nie będzie 300 mln dolarów budżetu.

Cytat: 2. W Hobbicie nie będzie dwóch olbrzymich bitew, trwających łącznie dwie godziny

Cytat: 3. W Hobbicie nie będzie trzech trzygodzinnych produkcji wypuszczanych do kin w równym odstępie trzech lat.

Cytat: 4. W Hobbicie nie będzie figurek Aragorna i Arweny.
5. W Hobbicie nie będzie Aragorna.
6. W Hobbicie nie będzie Arweny.
7. W Hobbicie nie będzie Galadrieli.
8. W Hobbicie nie będzie Orlando Blooma.

Cytat: 9. W Hobbicie nie będzie nikogo ładnego.

Cytat: 10. W Hobbicie Smaug nie przebije Balroga.

Cytat: 11. W Hobbicie nie będzie pełnego happy endu (Thorin umiera).

Cytat: 12. W Hobbicie będzie happy end (Thorin przeżyje).

Cytat: 13. W Hobbicie jest jeszcze mniej kobiet niż we Władcy Pierścieni.

Cytat: 14. W Hobbicie nie ma Nazguli.
15. W Hobbicie nie ma Pierścienia.

Cytat: Część to uogólnienia, ale wystarczająco jasne, żeby pojąć o ile bardziej - rozmachem i treścią - Władca Pierścieni jest "znaczniejszą" książką od swojego_nazwijmy_to_prequela. I jak wtórne stało się kino fantasy po Jacksonie. I obawiam się, to wtórność będzie niezwykle widoczna w - a jakże - Hobbicie.

Pod tym podpisuje się rękami i nogami. Ale naprawdę to nie jest powód, żeby z Hobbita szopkę robić. Ja się nie zgadzam.

Zmusiłem ostatnio... eee... to znaczy obejrzałem z moją mamą "Inland Empire" Davida Lyncha. Film z wielu przyczyn wyjątkowy. Nakręcony w dużej swej części w Polsce, z udziałem polskich aktorów, takich jak Karolina Gruszka czy Krzysztof Majchrzak. I to był świetny wybór. Nie chodzi oczywiście o to, by mile połechtać nasz patriotyzm, rzecz w tym, że IE jest rodzajem kontynuacji wątków z "Mulholland Drive", dziełem autotematycznym, filmem o kręceniu filmu. Skontrastowanie Los Angeles i Łodzi daje piorunujący efekt... Lynch prowadzi widza do stref, które wcześniej były mu zupełnie obce... ale zacznijmy od streszczenia głównego wątku. Ekipa z Hollywood ekranizuje fabułę, która pochodzi ze starej, cygańskiej legendy z Polski. Główną rolę dostaje - w dość dziwnych okolicznościach - aktorka Nikki Grace (Laura Dern). W trakcie kręcenia filmu dochodzi do wielu dziwnych zdarzeń... coś dzieje się z czasem, a Nikki jest ośrodkiem zaburzeń... Więcej zdradzał nie będę, nadmienię tylko, że z czasem na jaw wychodzi istnienie wcześniejszej ekranizacji, która miała powstać przed wojną, w Polsce. Ale nie powstała - scenariusz był przeklęty...

Film jest niewątpliwie trudny w odbiorze, ale czego spodziewać się po Lynchu? Zaserwował nam trzygodzinną, oniryczną plątaninę obrazów, wątków i postaci. W naszej głowie kiełkują jakieś myśli, próbujemy poradzić sobie z pozornie nieuporządkowanym, chaotycznym zbiorem danych - szukamy myśli przewodniej. Są jakieś odpowiedzi na te pytania, gdzieś przecież istnieje świat rzeczywisty, odsunięty na dalszy plan przez świat relacji między bohaterami, drzwi do zamkniętych pokojów w końcu się otworzą... staniemy przed wskazówkami, ale tylko od nas zależy, jak je zrozumiemy. Uważam, że ten chaos, jaki przedstawia nam Lynch, dużo mówi nie tylko o hollywoodzkiej "fabryce snów" (na pewno więcej niż rubryki w plotkarskich czasopismach) ale i o współczesnym świecie, o tym oceanie czerni - jak napisał Dukaj.

Polecam, choć radzę uzbroić się w cierpliwość i wybrać kino z wygodnymi fotelami. 170 minut to jednak coś...

Wszystko będzie dobrze?

Felietony - Zapuszczając Żurawia
Onet.pl / 16 września 200 - godz. 00:44

Festiwal niewypałów?

Przed Gdynią ostatnie postoje. Za chwilę bomba pójdzie w górę i... Ano, zobaczymy, czy znajdzie się na festiwalu choćby jedna bomba bardziej ekscytująca od niewypałów, które serwują nam politycy w kampanii wyborczej. I czy wyścig krewnych i znajomych Królika do finałowej gali zainteresuje kogoś spoza grona krewnych i znajomych Królika. Ta ostatnia kwestia jakoś szczególnie zaprząta mi ostatnio głowę, a to dzięki artykułowi w "Przekroju" Oli Salwy zatytułowanemu "Kino bez iskry". Autorka wpadła na świetny pomysł, by ze znajomości najnowszych polskich produkcji przepytać zagranicznych krytyków. No i okazało się to, czego się spodziewaliśmy - cudzoziemcy, nawet ci branżowi, nowych polskich filmów nie znają, bo nie mieli gdzie ich obejrzeć. A ich ocena tych i owych tytułów, które cudem udało im się jednak zobaczyć, często różni się od cenzurki wystawionej w ojczyźnie.

Każdego roku w Gdyni po raz kolejny zdaję sobie sprawę, że to tylko zjazd koleżeński. Jego puchary, cmokania i awanturki nijak się mają do tego, czym żyje świat. I żadnego przełożenia na globalną (czy antyglobalną) kulturę mieć nie będą. Mimo (a może z powodu?) coraz większych pieniędzy, coraz większego zadęcia, polityków bratających się z artystami i artystów podlizujących się politykom.

Pomysł, jak otworzyć w Gdyni okno na świat, wydaje mi się prosty i raz już został zrealizowany, po czym zarzucony. Trzeba zaprosić do jury zagranicznych fachowców. W 1993 roku powołano takie właśnie międzynarodowe jury (o ile pamiętam był w nim, między innymi, nieżyjący już Lindsay Anderson), ale po przyznaniu nagród branża się na dewizowców obraziła. Naprawdę! Poczytajcie sobie sprawozdania z ówczesnej Gdyni. Pojawiają się w nich pretensje pod adresem obcych, którzy nie byli w stanie zrozumieć specyfiki polskiego kina (polskiej kultury, polskiej historii etc.), nagrodzili więc nie te filmy, co trzeba. Środowisko wpadło w panikę, że najeźdźcy z Unii rozbiją panujące układy i zburzą świętą hierarchię wartości, toteż na wszelki wypadek od tamtej pory żaden inostraniec nie dostąpił zaszczytu zasiadania w składzie sędziowskim Gdyni. Za to w ramach popisywania się prowincjonalnymi kompleksami nagradza się z automatu wszystkich cudzoziemców, którzy zrobili coś przy polskim filmie (Till Schweiger, Nikita Michałkow, Michael Nyman).

Pewnie także w tym roku, idąc nadmorskim bulwarem, obcego języka raczej nie usłyszę. I tylko patrząc na morze, uświadomię sobie, że świat jest jednak szerszy i dłuższy niż ogródek Pana Boga. Ano, zobaczymy. Nie ma co się co smucić się na zapas. Na gorzkie żale będzie dużo czasu po Gdyni.

Bartosz Żurawiecki

Dostałem takiego maila, to publikuję.
Admin

***********************************

ZAPRASZAMY na TOFFI!

Już 15 października rusza druga edycja Festiwalu Filmu Niezależnego TOFFI.

Imprezy "na rozgrzewkę" rozpoczną się wcześniej, ale same projekcje
festiwalowe ruszą piętnastego. Toruńska impreza prezentuje prace twórców
niezależnych z Polski, ale od tego roku otwieramy się także na świat.
Chcieliśmy zaprosić Was do odwiedzenia strony festiwalu
[www.toffi.filmforum.pl] oraz udziału: czynnego - jako filmowiec czy
biernego - jako widz. Chociaż z tą biernością to nie całkiem prawda, bo
dla widzów przygotowano imprezy towarzyszące, które pozwolą im się nieźle
poruszać.

Toffi to festiwal, którego celem jest nie tylko pokazywanie i nagradzanie
filmów. Chcemy by goście festiwalu, twórcy i widzowie dyskutowali ze sobą
o tym jakie powinno być kino, jaki powinien być świat pokazywany na
ekranie? By rozmawiali także o tym, jak pokonać jeden z najostrzejszych
zakrętów w historii naszej kinematografii, na którym niewątpliwie się
znaleźliśmy.

W tej chwili na stronie znajdziecie informacje o festiwalu i jego
Mecenasach [cóż byśmy bez nich zrobili ]. Filmowcy chcący wystartowac na
TOFFI znajdą regulamin i kartę zgłoszenia. Już niedługo pojawią się
informacje o tym gdzi i jak będzie można poszaleć na wokół-festiwalowych
imprezach oraz codziennie uaktualniane informacje o Festiwalu.

Filmowców informujemy, że tym roku Grand Prix - Złotego OFFIKA dla
najlepszego filmu festiwalu przyznaje profesjonalne Jury. Nagrody rozdamy
także w kategorii "film dokumentalny" [I Nagroda/II Nagroda/III Nagroda]
oraz Kategorii "film fabularny" [I Nagroda/II Nagroda/III Nagroda].
Przygotowano tez wiele nagród od mecenasów imprezy: "Flisak" - nagroda
Prezydenta Torunia dla najlepszego filmu z regionu kujawsko-pomorskiego;
"Pomocna Dłoń" - nagroda Kompanii M3, dla najlepszej komedii; "Złoty
Manekin" - nagroda dla filmu o najwyższym smaku artystycznym no i Nagroda
Publiczności.

Poza tym czekają na Was pokazy specjalne, wystawy, eventy filmowe oraz
dobre imprezy w klubach festiwalowych. Przybywajcie!

A dla tych, którzy jeszcze w Toruniu nie byli, na rozgrzewkę załączamy
kilka zdjęć. Nasze miasto jest naprawdę piękne w październiku, zwłaszcza
gdy po spacerze po Starówce można wybrać się na dobre filmy

Zapraszamy!

PS: zainteresowanym przyjazdem i noclegiem w Touniu, chętnie wskażemy
tanią bazę hotelową.

Wszelkie pytania kierujcie tu - Serwis informacyjny Toffi:

Szef TOFFI: Katarzyna Jaworska 0600 832-066, .
Informacje o TOFFI znajdziecie na http://www.ilustrator.info

Pozwólcie, że się wtrące... nie do końca rozumiem tematy tego typu.
//trochę spoilerów pod koniec...

Około 30 lat temu pan Lucas nakręcił StarWars "New Hope". Wszyscy (mniej więcej wszyscy) od razu uwierzyli w historię, którą wbrew obyczajom reżyser nam opowiedział. Kolejne dwa filmy stworzyły z poprzednim, trylogię, która zmieniła świat i jak sądzą niektórzy reżyserzy, wprowadziła, to niechlubną sztukę jaką jest kino rozrywkowe.

Mniej więcej 20 lat później pan Lucas postanowił powrócić do swojego arcydzieła i stworzyć początek tej galaktycznej sagi. Jednak nie poszedł on prostą drogą. Pokazał nam świat, którego wcześniej nie widzieliśmy, postacie których nie znaliśmy, historię, która żyła tylko w legendach świata przez niego stworzonego. Niestety to nie spodobało się fanom (przynajmniej tak uważają krytycy)... Czemu?? Nie wiem... Poziom techniczny nie zawiódł, gra aktorska również (nie oszukujmy się, ale Luke w nowej nadzieji nie ma swojej najlepszej roli. Dopiero w Powrocie Jedi zaczyna naprawdę grać), a więc co? Według mnie zawiedli sami fani...

Fabuła filmów rozrywkowych, a gwiezdne wojny takim filmem są, nie jest najważniejsza. Opiera się na prostych schematach i nie obfituje w wielopoziomową symbolikę. To świat, który nam przedstawiaja jest rzeczą najważniejszą. Dlatego ja nową trylogię lubię. Ja w ten świat uwierzyłem i bawiłem się znakomicie!

Teraz do kin weszła część III i prawdopodobnie ostatnia, którą Lucas stworzy, i jestem nią absolutnie zachwycony! Jestem tak zachwycony, że zaraz po premierze zamówiłem w internecie bilety na kolejny pokaz 7h później (koło 10 rano). Niestety nie dostrzegam tego co wy. Nie dostrzegam błędów w fabule, monotonności, ani błędów w CG. Świat, który zobaczyłem w III części wciągnął mnie tak bardzo, że przestałem zwracać uwagę na to czy Anakin był drętwy i czy Gen. Grevious był nie taki jak w kreskówkach. I tu według mnie tkwi siła tego dzieła. Że nie musisz rozumieć.Wystarczy żebyś uwierzył...

//A czas pokaże swoje... ja na razie dostaje dreszczy ilekroć myślę o scenie, w której Obi-wan odchodzi pozostawiając płonącego żywcem Anakina...

//Mógłbym jeszcze dużo pisać o tym filmie. Nie będę jednak męczył. Dodam tylko, że jestem zadowolony że w III części pojawia się Jar-Jar bo jedno to stworzyć postać, którą mało osób lubi a drugie to wymazać ją z historii na prośbę fanów. To, że Jar-Jar pozostał aż do końca wskazuje mi tylko na to, że Lucas w swoją historię naprawdę wierzy i uwieczniło mnie w przekonaniu, że dobrze zrobiłem czyniąc to samo...

Cytat:Do postu Regis’a.

Bez apostrofu się piszę

Po pierwsze. Nie wiem co wydaje mi się bardziej realne – najazd kosmitów czy rozwiązanie buta Nie zapominaj, że książka to nie kino, jeżeli nie wierzysz Twoja strata